وبسایت رسمی مسعود فراستی
درباره ديپلماسي فعال حق داشتن، سود جستن اندازه نگه داشتن
سرانجام پس از مدت ها فقر ديپلماتيك و دوري از ديپلماسي جدي - ملي و جهاني- سريع اما آرام به سوي شكل گيري يك ديپلماسي فعال مدرن نه سنتي گام برداشته ايم. ديپلماسي ظريف حدنگه دارنده يي كه ظاهري متين و آرام دارد با باطني تعرضي و محق: ديپلماسي كه در آن هم استراتژي معنا دارد و هم تاكتيك. ديپلماسي ای كه نه مازوخيستي است نه ساديستي و نه اتوپيايي.

در گذشته از آنجا كه استراتژي ديپلماتيك نداشتيم و تاكتيك، با توهم خود را دلداري مي داديم. لاجرم در زمين استراتژي ديگران بازي مي كرديم. چه آنجا كه پرخاش مي كرديم و چه جايي كه مظلوم نمايي.

ديپلماسي منفعل، بازي باخت- برد است. باخت ما و برد ديگران. يا در بهترين حالت بازي باخت- باخت. اما ديپلماسي فعال ميدان بازي برد- برد است. در اين ديپلماسي كه هم ملي است و هم جهاني، حق با ماست. اما حق داشتن به تنهايي كافي نيست. سود جستن از حق اساسي است در اين روند سود جستن، اندازه نگه داشتن تعيين كننده است. اگر اندازه نگه نداريم سود به زيان بدل مي شود و حق به ناحق مي رسد.

طبيعي و ناگزير است كه در اين مسير، نيروهاي مخالف و بازدارنده موجودند و گاه فعال: از هر دو سوي ميز.

نه عقل نه واقعيت باور نمي كنند و نمي پذيرند كه آن طرف ميز همه عليه ما متحدند. ابدا چنين نيست. جبهه غرب اساسا متحد نيست. ذاتا هم نمي تواند باشد. اتحادش موقتي است و شكننده، عرضي است و نه جوهري. اشتباهات ما- چه استراتژيك چه تاكتيكي- آنها را متحد مي كند و يكپارچه مي نمايد. بايد با برنامه يي دقيق و تاكتيك هاي متناسب در صفوف شان تزلزل ايجاد كرد و انشقاق. گام به گام دوستان و دشمنان را تشخيص داد و از هم تفكيك شان كرد و يارگيري جديد نمود. دوستان را افزون تر و دشمنان را كوچك تر ساخت. اكثر دشمنان را به دوستان- هر چند موقتي- بدل كرده و دشمن اصلي را مشخص كرد و منفرد.

واقعيت زندگي در همين يكي دو ماهه نشان مي دهد كه وقتي ما درست عمل مي كنيم و تعرض، و مي خواهيم از حق مان سود بجوييم و اندازه هم نگه مي داريم، آنها به هم مي ريزند و اختلافاتشان علني مي شود. حتي ناچار مي شوند برخلاف ديروز در ميدان ما بازي كنند. نگاه كنيد به پيشنهادات ايران در اجلاس سويس. هم نقشه راه متعلق به ما است هم زمان بندي آن. دشمنان اصلي، ميدان را از دست داده اند. هم ميدان از آن ما است هم بازي. قطعا اسراييل، جناح وحشي جنگ طلب در امريكا و برخي سران كشورهاي عربي در حال باختند و آغاز پايان تعرض. ديگر ميدان و بازي از آن آنها نيست. پيروزي ديپلماتيك ما كه همچنان دشوار است، منافع آنها را سخت به خطر انداخته. آنها تنها در شرايط بحران سازي و جنگ است كه مي توانند زندگي كنند. در شرايط صلح و امنيت جاي چنداني برايشان باقي نمي ماند. مشكلات آنها به رغم ظاهر قوي و پز دموكراتيك حقوق بشري و قدرت جهاني سرمايه ، به مراتب از ما جدي تر است و بيشتر.

برخي افراد و نيروهاي داخلي ما اگر همچنان اين وضعيت را درك نكنند، همصدا با دشمنان خارجي ما به سِكت هاي ضدملي و ضد مردمي تبديل شده و از ميدان بازي طرد مي شوند. افراد و برخي نيروهاي ضد دموكراتيك متعلق- و بازمانده- ديروز به رغم شعارها و نقاب هاي راديكال، كاريكاتور مضحك ديروزند و جايي در اين ميدان- نرمش قهرمانانه- ندارند و اگر خود را بازسازي نكنند و منافع ملي را درنيابند پايگاه هاي ناچيز مردمي شان بيشتر از دست مي رود و اعتماد به نفس شان نيز. نبايد زياد جدي شان گرفت. پنيك كردن امروزي و عوام فريبي شان از سر ضعف است نه قدرت. تخريب شان در ارگانيزم - در بدن - بيشتر به دندان دردي حاد شبيه است كه معالجه ساده يي دارد تا كمردردي مزمن و زمينگيركننده. از همين رو هيچ ضعفي هرچند ناچيز و فيزيكي جايز نيست.

برخي افراد و نيروهاي به ظاهر آزاديخواه اما تندرو نيز كه يك شبه به دنبال حل مسائل بسيارند و ايجاد مدينه فاضله، دست شان خالي است و به جاي دفاع از منافع ملي به دفاع از خود و سكت بي تاريخ شان مشغول. اما كشتي به راه خودش مي رود چه خوب كه دريابيم و از آن باز نمانيم.

براي ادامه كاري اين ديپلماسي فعال كه ديگر خوشبختانه متكي به نفت نيست، بايد منفذهاي رانت خواري اقتصادي و رانت خواري فرهنگي نيز بسته شود و فرهنگ نفتي جاي خود را به فرهنگ كار و توليد بسپارد. فرهنگ ملي مماس با مردم، با دورنماي شكوفايي ثروت هاي مادي و معنوي.

بحث فرهنگ بماند براي وقت ديگر.
روزنامه اعتماد، آبان 1392

14 دیدگاه

۹۲/۱۱/۲۰

اردلان
۹۲/۱۱/۲۰ - ۲۳:۵۳
501
پاسخ
آقای فراستی لطفاً درباره "چند ماتر مکعب عشق " هم یادداشت بنویسید.
علی
۹۲/۱۱/۲۱ - ۰۰:۰۳
501
پاسخ
سلام .با توپ پر میام سرکلاستون بخاطر تعریف نابجایی که از فیلم چ کردید
قومی
۹۲/۱۱/۲۱ - ۰۱:۴۱
502
پاسخ
سلام
خیلی نقد خوبی بود ولی یه سوال : من تمام مطالب شما رو در مورد چ قبول دارم وضعف هایی که گرفتید کافی نیست که بگیم فیلم خوبی نیست؟
همه ی شخصیت ها بد دراومده درسته که فیلم خوش ساخته .
حامد
۹۲/۱۱/۲۱ - ۰۱:۵۰
501
پاسخ
تحلیلتون درمورد فیلم ها به خصوص شیار 143 بسیار خوب بود .ممنون که می نویسید .
dani
۹۲/۱۱/۲۱ - ۲۰:۵۳
500
پاسخ
با سلام به آقا مسعود عزیز دوست داریم یک ضد یاد داشت یا نقد درمورد فیلم رد کارپت اگر فیلم را هم دیدهاید برایمان بنویسید.
محمد علی
۹۲/۱۱/۲۲ - ۰۱:۱۲
501
پاسخ
درسته دیگه ، چه انتظاری میشه از این سینما داشت . یه جورایی شبیه خاله بازیه . همه میخوان حالشون خوب باشه ولی نه حال فیلمشون خوبه ونه میتونن حال مردم خوب کنن با فیلمشون. درهز صورت کاشکی به حرف های شما گوش میدادن آقای فراستی.
محمدحسین رام پناهی
۹۲/۱۱/۲۲ - ۱۳:۲۳
500
پاسخ
باسلام بسيار با صحبت شما موافقم . این جریان ناشی از عدم وجود ساختارهای قوی برای فیلمنامه نویسی است و این که به جای آنکه فیلمنامه ، روایت و شعور مخاطب مورد توجه فیلمساز قرار بگیرد ، اسامی و نام ها حکمفرمایی میکنند . هرچند افرادی شاخص وجود دارند که زمانی آثارشان سرمشق و نقطه ی تحول برای سینمای ایران تلقی می شد اما انسان هرلحظه در حال تحول است و نمی توان گفت همان آدم دیروزی در امروز هم حرکتی رو به جلو و پیشرفت دارد . این آسیب های ساختاری در فیلمنامه ها ی این فرد به عقیده ی بنده ناشی از پیله ای است که فیلمساز به دور خود تنیده و ارتباط خود را با منتقدان قطع کرده است .
ممنون . مايل به همکاري با سايت شما هستم : 09103155572
حمید شاه علی
۹۲/۱۱/۲۲ - ۱۳:۵۴
500
پاسخ
سلام مسعود خان 0نظرات شما را بگوش دل مینوشم.اما حیف که برنامه7 ومنتقدان وسینماگران واهالی سینما قدر شما رانمی دانند.همیشه ودر طول تاریخ نقد سازنده بوده اما در زمان خودش هیچوقت شنیده نشده وافسوس جامعه ما اینگونه است .
اما حرکت روبه جلو است وتاریخ برنمیگردد..شاه علی
رویا
۹۲/۱۱/۲۳ - ۰۱:۰۵
501
پاسخ
سلام و خسته نباشید.دوست دارم که این قدر به مردمت و به هنر ملی و شان بالای فرهنگمان ،توجه داری. از این بابت . تا آن زمان که این گونه نقد می کنی (بدون باج دادن به اشخاص و قاعده مند) موید به تایید عقل و وجدان در نتیجه موید به تاییدات خدا خواهی بود.این را نه که از روی ذوق ارادت یا شعف آنی و یا از حیرت جسارت مندی شما گفته باشم. خیر ابدا. بلکه من از همان زمان که شما را در اولین برنامه هفت با آن صلابت و آرامش دیدم که با همه ی توان حرفه ای خود عزم جزم کردهاید ، تا پنبه فیلمفارسی های بسیار از رده خارج و فیلم نماهای روشنفکرمابانه را بزنید، حقیقتا از شما مهری بر دل گرفتم که شاید انعکاسی در برابر مهری است که از مردم ایران در قلب شماست. با نقد شما بر فیلم متروپل دوباره بر بنده ثابت شد که هنوز همان آقا مسعود حرفه ای نترس قاعده گرای مخاطب مند سینما شناس هستید. ازین بابت ،عزیزی.با تشکر-رویا.
علی
۹۲/۱۱/۲۴ - ۱۶:۴۷
500
پاسخ
درسته که قابل نقد هم نیستند بعضی از این فیلم ها!
ولی باید یکی باشه با یه تریبون قوی اینارو به مردم و مخاطبین و علاقه مندان بدون حب و بغض انتقال بده و خیلی شکیل بهشون بفهمونه اینا چیزی جز ادا نیستن!
دنبال یه جای پر مخاطب باش آقای فراستی!
برگرد تلویزیون و این حرف ها رو بگو!
ولی نه اون طوری که بگی دورهمی اطیابی از جدایی بهتره!
من همه نقدها و حرفاتون مخصوصا اون که راجع به جرم رو گفتین رو منطقی می دونم و قبول دارم، ولی اصلا برام نمی گنجه اون دورهمی اطیابی که ده دقیقش رو هم نمیشه دید از فیلم متوسط جدایی بهتر باشه!
ben
۹۲/۱۱/۲۵ - ۱۵:۱۳
500
پاسخ
بجا
حمید
۹۲/۱۲/۱ - ۰۱:۳۹
500
پاسخ
اره راست میگویی اقای فراستی ولی وقتی چندین بار فیلمنامه را رد میکنن ، اسم فیلم را رد می کنند ، وسط کار تهیه کنندگی فیلم را رد میکنند استاد کیمیایی با این فیلم اعتراض خود را در فیلمش بیان می کند حتی شده با داستان اگزوتیک بی حد و اندازه !!!
فرید
۹۳/۹/۲۷ - ۱۱:۰۲
500
پاسخ
درود بر استاد
با این که به شدت طرفدار کیمیایی هستم ولی متروپل اصلا فیلم نبود. هذیان بود.
ممنون از نقدهای بسیار دقیقتون.
شهریار
۹۴/۹/۲۵ - ۱۴:۳۱
500
پاسخ
سلام _ متروپل جز سینمای ابزورد قرار نمی گیرد؟؟؟
All Rights Reserved by MassoudFarassati.com 2012

© Deyhim

info@massoudfarassati.com