وبسایت رسمی مسعود فراستی
هیس: امید
" قلم ها آزادند. تلخی و یاس بس است. همه باید دربرای نشاط و امید بگوییند ، بنویسند و تولید کنند. " این جمله و شبیه اش – نقل به مضمون – این روزها زیاد از طرف مقامات دولتی گفته می شود. بخش اول جمله به شدت مترقی و در تایید آزادی است. قسمت دوم در توضیح وضیت است. و بخش سوم نفی بخش اول است و در تایید هنر و فرهنگ دستوری و فرمایشی. قسمت دوم و سوم نفی نقد است و تخطئه آن.

چگونه می شود در شرایطی که هنوز چیزی به طور ملموس درست نشده مگر تا حدی تحریم های خارجی و وضعیت اقتصادی همچنان بیش و کم همانی است که بود و فشار بر گرده طبقه متوسط و پایین کاهش نیافته. در زمینه فرهنگ هم راند خواری به قوت خود باقی است – آدم ها و طیف ها عوض شدند – و سینمای دولتی نیز ، منتقدان را به سکوت و " بس است " دعوت کنیم و صدایشان – و نقدشان – را مجالی ندهیم . و در عوض در بحث فرهنگ تبلیغ نشاط و امید کنیم و به فیلمسازان و.... سفارش امید دهیم.

آیا امید را می شود تزریق کرد؟ و تلخی را دستور به شیرینی ؟ یا باید شرایط و وضعیت را به سامان کرد تا امید بشکفد؟ برای شکوفایی آن پذیرای نقد بودن راه حل بهتری نیست
روزنامه اعتماد- دوشنبه 14 بهمن.

9 دیدگاه

۹۲/۱۱/۱۵

علی
۹۲/۱۱/۱۶ - ۰۱:۳۲
01
پاسخ
سلام.مرسی استاد عالی بود
امین لطیفی
۹۲/۱۱/۱۶ - ۰۲:۱۹
01
پاسخ
درود بر استاد
این ضد یادداشت باید پانوشت انتقاد رییس جمهور از (سکووووووووت) دانشجویان و دانشگاهیان بشود.
در وطن من سیاست حتی دست از سر سکوت هم بر نداشته (س) اش را هم مصادره، همه را یکجا( کوووووووت) کرده...

دل خوش به یک قلم...آخر یک دست مگر چقدر صدا دارد استاد..؟
مرتضی
۹۲/۱۱/۱۶ - ۱۵:۵۶
01
پاسخ
دقیقا. معمولا برخی جریان‌های سیاسی اگر دور از قدرت باشند، تند‌ترین نقد‌ها رو در قبال عملکرد جریان حاکم مطرح می‌کنن و مدافع بیان و آزادی و تحمل مخالف می‌شن. اما وقتی خودشون روی کار میان، نقد رو برنمی‌تابند و اون رو معادل ایجاد یاس و ناامیدی می‌دونن.
محمد
۹۲/۱۱/۱۷ - ۰۳:۱۵
00
پاسخ
به نظر من فیلم خوب باید مسیله داشته باشه و در اون فیلم از مشکلات و نیازها گفته بشه اما همان طور که آقای رییس جمهور در مراسم افتتاحیه جشنواره فجر گفتن یه کورسوی امیدی هم در فیلمها باشه .به نظر من فیلم خوب فیلمیه که اولا قصه ی خوب و سرپایی داشته باشه و سپس هم مسیله داشته باشه و هم جواب مسیله و بتونه نیازهای جامعه رو بگه به مردم راه حل هم بده و در عین حال به جامعه انرژی هم بده. انرژی ای که بتونه مردم رو به یک حرکت رو به جلو و پیشرفت سوق بده و به قول یکی از سخنرانیهاتون سینما نه اتاق شکنجست و نه مطب دکتر.به نظر من نمونه وطنی یک فیلمی که انرژی مثبت بده و پیامهای زیبایی داشته باشه و این پیامها در غالب مدیوم سینما اومده باشه و هویت هم داشته باشه و شعاری هم نباشه فیلم بچه های آسمان یا حتی سریال قصه های مجیده یا نمونه جدیدترش فیلم روزهای زندگی.وبرای رسیدن به یک همچین سینمایی ما نیاز به خصوصی کردن سینما چه در حوزه ساخت و چه در حوزه پخش هستیم تا فیلمساز از این طریق مجبور بشه مماس با جامعه ونیازها و علایق جامعه پیش بره و به فکر سرگرم کردن مردم باشه و از این طریق نه تنها منافع ملی و آرمانها ضربه نمیبینن بلکه اتفاقا این حرکت باعث حفظ منافع ملی و حرکت به سمت آرمانهای کشورمون میشه
افشین احمدپور
۹۲/۱۱/۱۷ - ۲۱:۵۹
00
پاسخ
باز هم سلام.
با آن که از شخصیت شما در حوزه ی نقد خوشم می آید اما بی دقتی شما در املای کلمات ننگ آور است.وضعیت را وضیت نوشته اید و رانت را راند و قس علی هذا. یکی از جملات آخرتان هم فعلش گم شده.هزاران انسان اهل فضل مانند فردوسی و حافظ و سعدی و ... زحمت کشیده اند تا ادبیات ما به اینجا رسیده.از شما که فرهیخته اید انتظار نمی رود که مانند فوتبالیست ها و چغندرفروش ها بنویسید.
ال پاچینو
۹۲/۱۱/۲۱ - ۱۵:۵۶
00
پاسخ
نقدهای حضرت عالی بسیار جالب است.
این بار هم بسیار جالب به 3نکته اشاره نموده اید وآن را بیان کرده اید.
حبیب
۹۲/۱۱/۲۲ - ۰۹:۴۸
00
پاسخ
سلام
صبح 22بهمن با رفقم، امید نشسته ایم پای مطالب شما در باره جشنواره امسال و این آخرین مطلب بود. و اینم آخر آخرین مطلب:
«آیا امید را می شود تزریق کرد؟ و تلخی را دستور به شیرینی ؟ یا باید شرایط و وضعیت را به سامان کرد تا امید بشکفد؟ برای شکوفایی آن پذیرای نقد بودن راه حل بهتری نیست.»
حالا خودتان تصور کن با رفیقت که اتفاقاً هم اسمش امید است این مطلب را دوباره بخوانید!
حالا سول من اینجاست که واقعاً چطور می‌شود شرایط را به سامان کرد تا امید بشکفد؟
و یه سوال هم راجع به فرم کار: خودتان مطالب را تایپ می‌کنید استاد؟ و می‌ذارید روی همین سایت یا نه، می‌دهید کسی؟ به هر حال این خیلی باید مهم باشد، نه؟
برای اینکه کامنت هم حروم نشود یک چیزی هم بگوییم:
حاجی این فیلم شیار143 رو ما دیدیم و ــ اتفاقاً با همین امید و رقای دیگر ــ خیلی هم باهاش حال کردیم، در راه برگشتن هم که معمولا سر فیلم صحبت می‌کردیم برای این فیلم بیشتر از خوبی هاش گفتیم و نه ضعف هاش. سر فیلم هم توی سینما ملت خیلی حال کردن و کلی هم گریه کردن با فیلم. الان که نقد شما رو راجع بش خوندیم، نه اینکه فقط همه قبول داشتم نه، همه رو جز به جز می فهمیدیم و انگار از زبون خودمون شما داشتین می‌گفتین. 2 تا مساله: اول اینکه چرا واقعاً اینطوره! و فیلمی رو که ملت باهاش اینجور حال می‌کنن و تحت تاثیر هم قرار می‌گیرند و این‌جور هی دستمال کاغذی عوض می‌کنند و آیا بد ذائقه شدن ماهاست یا کلاً چه جوره قضیه؟
بعد هم حالا بعضی نقدها جدی هستند و بنیادی و اصلا فیلم رو به دو دسته بد و خوب تقسیم می‌کنن. اما بعضی نقد ها جزیی هستند ــ نه برا این فیلم، کلا میگم. ــ اما اصل فیلم فیلم بدی نیست یعنی فیلم خوبیه برای این وضع کم‌فیلمی سینما؛ چرا ما بیاییم و در رسانه‌هایی که عموم مردم با اون سر و کار دارند، بزنیم تو سر فیلم و کارگردان جوونش؟ حالا نه برای این فیلم، کلا با شما در میون می‌ذارم. ارادت و خداحافظ
رویا
۹۲/۱۱/۲۳ - ۰۱:۲۶
10
پاسخ
اگر توجه می کردی آقا مسعود ، می دیدی که اصولا اگر نقد جایی توی این مرز و بوم داشت که اوضاع این نمی شد. مخصوصا وضع فرهنگ و علی الخصوص سینمایش.
آسمان ایجا کشتی ارباب نقد می شکند. نه فقط تو عرصه های اجتماعی یا سیاسی که در همه جا همینه. واقعا برای سعه صدر نداشته مان و برای فرار از واقعیت و وضع موجودی که اپیدمی شده خیلی متاسفم. بدبختانه همه اش هم از همین نقطه داریم ضربه می خوریم . یکی نیست اینو توی فیلمش فریاد کنه. نمی دونم چرا این سینمایی ها فقط بلدند دیگران و قشر های دیگه ی جامعه رو ببینن ولی یه بار سراغ کجی ها ضعف ها و حتی شیطنت های خودشان نمی روند. البته خوب از کوزه همان برون تراود که در اوست، وقتی خود شناسی و خودکاوی و میل به متعالی شدن در وجود اعضای یک قشر (یعنی سینمایی ها) نباشد ، خوب بروزی هم در آثار ندارد. نگاهی به کل آثار سینمای ایران کافیست . رنگ رخساره خبر می دهد از سر درون .با تشکر - رویا .
علی
۹۵/۶/۱۴ - ۲۲:۰۹
00
پاسخ
نگو آقای فراستی. پس فردا آقایون میان میگن : چرا یک سرس کم سواد که از جای معدودی تغذیه میشن باید انتقاد کنند
All Rights Reserved by MassoudFarassati.com 2012

© Deyhim

info@massoudfarassati.com